کنعان منطقه‌ای باستانی و عبری‌زبان بوده است که امروزه هر یک از کشورهای اسراییل، فلسطین، لبنان اردن، و سوریه بخشی از آن را در خاک خود دارند. این منطقه در دوره آمرنه در پایان عصر برنز اهمیت ویژه‌ای داشته چرا که محل پیوند روابط امپراتوری‌های باستانی مصر، هیتی، و آشور بوده. نام این منطقه در نوشته‌های مربوط به هزاره چهارم پیش از میلاد آمده است و بعدها در نامه‌های آمرنه به صورت کیناهوهو (Kinaḫḫu) ذکر می‌شود. این در حالی است که منابع پادشاهی نوین مصر به عملیات نظامی متعدد در کا-نا-نا (Ka-na-na) اشاره می‌کنند

 

معنای دقیق نام کنعان نامشخص است. در متن‌های مصری نام کنعان اغلب به همراه واژگانی با بار منفی همچون "دزد" و "کنعانیان" می‌آمده که اشاره به ساکنان آشوب‌گر منطقه داشته. این نام اما از واژه عبری کن ن (כנען) سرچشمه گرفته. این می‌توانسته اشاره به معنای "سرزمین‌های پایین" از واژه سامی کن به معنای "پایین بودن، متواضع، سرکوب شده" داشته باشد که در تضاد با واژه آرامی همشکل خود با معنای "سرزمین‌های بلند" است

 

پیش از مهاجرت اسراییلیان (بنی اسراییل) و درآمیختن آن‌ها با ساکنان بومی، کنعان سکونت‌گاه اموری‌ها عبریان و قبیله‌های آرامی، هوری‌ها کنعانیان، و قبیله‌های صحرانشین سامی‌نژاد بوددر شمال، در کرانه‌های لبنان و سوریه، شهرهای فینیقی حضور داشتند. زبان کنعانی زیرشاخه‌ای از زبان‌های شمال غربی سامی است.

در هزاره دوم پیش از میلاد، بیشتر کنعان زیر فرمانروایی مصر بود و طبق نوشته‌های مصریان سده ۱۲ام پیش از میلاد، بعدها کنترل سوریه و فلسطین از دستان آن‌ها خارج شد

/ 0 نظر / 32 بازدید