قاره‌ی آمریکا از زمانی که توسط “کریستف کلمب” و “آمریکا وسپوسی” کشف گردید، تدریجاً توسط مهاجرین اروپایی که اغلب آنها انگیسی و فرانسوی و ایرلندی و اسپانیایی بودند اشغال گردید. مهاجرین در سرزمین بزرگ و دست‌نخورده‌ی آمریکا برای خود شهرها و تأسیساتی به وجود آوردند و از حدود نیمه‌ی قرن هیجدهم، قیمومیت استعمار بریتانیا بر ساکنان این سرزمین تقریباً قطعی گردید.
در سال‌های پس از 1763 و 1764 دولت بریتانیا حقوق گمرکی بر واردات از آمریکا وضع نمود و نیز مشکلاتی برای صدور کالاهای آمریکایی پدید آورد و مالیات زیادی بر مردمان مستعمره‌نشین آمریکا تصویب نمود. این امر، مورد اعتراض مستعمره‌نشین‌ها قرار گرفت و دولت انگلیس برای مقابله با شورشیان، نیروهایی را به آن سرزمین اعزام کرد.
ساکنان مستعمره‌نشین ایالات متحده در “فیلادلفیا” کنگره‌ای تشکیل داده و در روز 4 ژوئیه 1776 “اعلامیه‌ی استقلال ایالات متحده‌ی آمریکا” را صادر نمود. آنان یک مزرعه‌دار فراماسونر را که صاحب بردگان و مراتع بسیار بود به رهبری ارتش ایالات متحده علیه انگلیس برگزیدند. این فرد، “جورج واشنگتن” بود که بعدها نخستین رئیس‌جمهور ایالات متحده گردید، جنگ‌های استقلال که موسوم به انقلاب آمریکا است حدود 6 سال طول کشید و به سال 1782 میلادی، قولنامه‌ی صلح در پاریس تدوین گردید و قرارداد صلح به سال 1783 میلادی، منعقد شد و انگلستان رسماً استقلال آمریکا را به رسمیت شناخت.
انقلاب آمریکا یا همان جنگ‌های استقلال، به رهبری سرمایه‌داران فراماسونر - لیبرال آمریکایی صورت گرفت و هدف آن رهایی از استعمار بریتانیا و دفاع از منافع بازرگانان و سرمایه‌داران ایالات متحده در مقابل منفعت‌طلبی انگلیسی‌ها بود. اکثریت قاطع رهبران انقلاب آمریکا از جمله کسانی مثل “جورج واشنگتن”، “جان آدامز”، “توماس جفرسون”، “بنیامین فرانکلین” و “جان لافایت” همگی فراماسونر بودند و مدافع گرایش‌های سرمایه‌دارانه بودند.
“جان لاک” ایدئولوژیک لیبرالیست انگلیسی را الهام‌بخش اصلی ایده‌ها و آرمان‌های انقلاب آمریکا دانسته‌اند. نویسندگان اعلامیه‌ی استقلال آمریکا، باورهای شدید لیبرالیستی داشتند و تحت تأثیر آرای فیلسوفان عصر روشن‌گری بوده و به همراه اعلامیه‌ی استقلال، نظریه‌ی حقوق بشر بر پایه‌ی آرای “جان لاک” را نیز طرح کردند. جمهوری ایالات متحده‌ی آمریکا که از پی جنگ‌های استقلال تأسیس گردید را می‌توان جمهوری سرمایه‌داران و فراماسونرها نامید؛ زیرا بنیانگذاران آن یا جزو یکی از دو دسته و یا هر دو بودند. ایدئولوژی رهبری‌کننده‌ی انقلاب آمریکا، لیبرالیسم بود و لذا در ذات آن ترویج سرمایه‌سالاری نهفته بوده است. پس ا‌ز آنکه جمهوری تأسیس می‌شود و “جورج واشنگتن” به عنوان رئیس‌جمهور برگزیده می‌شود، “الکساندر همیلتن” را به عنوان طراح و بنیانگذار نظام سرمایه‌داری آمریکا برمی‌گزیند. السکاندر هملتن آشکارا مدافع نظام سرمایه‌داری لیبرالی بود و می‌گفت: «کسانی که پول دارند و در خانواده‌ی آبرومند متولد شده‌اند می‌توانند حکومت خوبی به وجود بیاورند و آن را اداره کنند». او صراحتاً می‌گفت: «قدرت دولت باید به قدرت صاحبان پول متکی باشد». یکی دیگر از بنیانگذاران جمهوری آمریکا یعنی “جیمز مدیسن” که دو دوره رئیس‌جمهور ایالات متحده نیز گردید، صراحتاً می‌گفت: «مجلس سنای آمریکا باید نمایند‌ه‌ی زمین‌داران بزرگ و مدافع آنها علیه اقدامات کسانی باشد که در زیر فشار فقر و بیچارگی، در سر، هوای برخورداری از خوشبختی را به نحوی عادلانه‌تر می‌پرورند».
“گورنور موریس” وکیل مدافع و نماینده‌ی استقلال‌طلبان آمریکا در فرانسه می‌گوید: «مجلس سنا باید محل تجمع ثروتمندان و روحیه‌ی اشرافیت باشد». “جان‌جی” اولین رئیس‌ دیوان عالی ایالات متحده‌ی آمریکا صراحتاً می‌گوید: «حکومت باید در دست کسانی باشد که سرمایه‌های کشور در دست آنها است».
در واقع بنیانگذاران جمهوری آمریکا - که اکثراً فراماسونر و پیرو ایده‌های لیبرالیستی و مدافع صریح سرمایه‌سالاری بودند - از آغاز آرزوی تحقق یک قدرت فراگیر و جهان‌خوار و یک امپراطوری را در سر می‌پروراندند. “جورج واشنگتن” در این خصوص در نامه‌ای به “جان لافایت” یکی از اهداف جمهوری آمریکا را تبدیل شدن به یک امپراطوری جهانی می‌داند.
شاید در هیچ کجای دیگر دنیا نظیر ایالات متحده‌ی آمریکا این‌چنین مثلث مقتدری از پیوند سه رکن سرمایه‌داری بزرگ، فراماسونری و ایدئولوژی لیبرالی، در هیأت یک رژیم سیاسی تحقق نیافته باشد. به هر حال انقلاب آمریکا که در واقع همان جنگ‌های استقلال است، یک انقلاب بورژوا - لیبرالیستی به منظور تأسیس یک نظام سرمایه‌داری بزرگ و سودمحور به رهبری فراساسونرها بود. از اواخر قرن نوزدهم و در سراسر قرن بیستم، صهیونیست‌ها نیز نفوذ گسترده‌ای در جامعه‌ و هیأت حاکمه‌ی ایالات متحده به دست آوردند که در طول نفوذ همیشگی فراماسونرها در این کشور بود.

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱٠:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/۱٠/٢٧