در دوران سلطنت در تاریخ یهود، حضرت داوود(ع) جایگزین شائول پادشاه گردید. داوود از همان دوران نوجوانی اندامی ورزیده داشت و استعداد شگرف خود را در برابر «فلسطیان» نشان داد و بر گولیات (גולית) پیروز شد. «فلسطیان» که در زبان عبری «پلیشتیم» (פלישתים) نامیده میشدند، قومی از دزدان دریائی بودند که از جزایر یونان در دریای اژه به سواحل جنوبی خاک کنونی اسرائیل آمدند و در ناحیه ای که اکنون نوار غزه در آن قرار دارد ساکن شدند و با یهودیان به ستیز برخاستند و قصد تصرف سرزمین آنان را داشتند. حضرت داوود در سمت پادشاهی، «فلسطیان» را به سختی شکست داد و آنان را مضمحل ساخت و پس از چندی، دیگر اثری از آنان در تاریخ باقی نماند- گرچه، رومیان پس از آنکه سرزمین اسرائیل را به تصرف درآوردند، نام آن را به «فلسطین» تغییر دادند که در واقع نام «فلسطیان» بود. ..........سرزمین باستانی اسرائیل خاستگاه تاریخی ملت یهود است و بخش عمده ای از سرگذشت یهودیان در طول تاریخ، در این سرزمین گذشته است که هزار سال نخست رویدادهای زندگی این ملت را می توانیم در کتاب مقدس تورات مطالعه کنیم.

در سرزمین اسرائیل است که فرهنگ و مذهب و هویت این ملت شکل گرفت و تمدن جهانی را غنی تر ساخت. یهودیان هیچگاه در طول تاریخ چند هزار ساله خود سرزمین پدری را تنها نگذاشتند و همیشه در این خاک حضور جسمی داشتند و حتی اگر ناچار شده بودند در غربت زندگی کنند، از نظر معنوی همیشه به اورشلیم می اندیشیدند و به یاد آن نیایش می کردند. بالاخره در سال 1948 میلادی، یهودیان به دنبال قرنها تلاش سیاسی و مرامی و همچنین دهها سال مبارزه ملی دلیرانه، بالاخره توانستند استقلال ملی سرزمین خویش را دوباره به دست آورند.

باستانشناسی در اسرائیل ارتباطی تنگاتنگ بین گذشته و حال این سرزمین فراهم آورده است. یهودیان برای کشف آثار باستانی و شناخت تاریخ گذشته خویش، بیش از هر ملت دیگری تلاش کرده اند. در واقع، هر گوشه اسرائیل که حفاری شود، آثاری از گذشته این ملت و ملتهای دیگری که در برخی برهه های تاریخ در این سرزمین زندگی میکرده اند به دست می آید. رویهرفته، تا کنون در 500ر3 نقطه از سرزمین اسرائیل حفاری باستانشناسی انجام گرفته که هر یک به طور جداگانه و همه آنها با هم شهادت بر آن می دهند که یهودیان رابطه ای طولانی و ناگسستنی با سرزمین اسرائیل داشته اند.
در بخش جنوبی خارج از حصار تاریخی اورشلیم، بازمانده های آنچه که "شهر داود" نامیده می شود از زیر خاک بیرون کشیده شده که شامل بناهائی است که شیوه زندگی یهودیان در این سرزمین را در سه هزار سال پیش نشان میدهد. در بخشی از شمال کشور به نام عمک یزراعئل (دره یزراعئل) در حفاریهای شهری به نام مگیدو آثار بنائی به دست آمده که "اصطبل های حضرت سلیمان" نامیده می شود و بیانگر بخشی از تاریخ یهود در این سرزمین است. در تپه ای به نام مسادا (که یهودیان آن به خودکشی همگانی دست زدند تا به اسارت اشغالگران بیگانه در نیایند) بازماندهای خانه ها و حمامهای این گروه مذهبی از زیر خاک بیرون آورده شده است. در غارهای اطراف بحر المیت (دریای نمک) طومارهائی به دست آمده که شامل بخشی از کتاب اشعیای نبی است که هنوز به زبان عبری کاملا خواناست و در واقع با زبان امروز اسرائیلیان تفاوت چندانی ندارد.

در برخی از حفاریهای دیگر باستانشناسی در اسرائیل آثاری از دوران تسلط یونانیان، رومیان، ایرانیان، صلیبیون، مملوکها و عثمانیها و دیگران در این سرزمین یافت شده است. اسرائیل همه این کشفیات باستانشناسی را به دقت نگاهداری می کند و باستانشناسان اسرائیلی و خارجی آنها را مورد مطالعه و بررسی قرار می دهند و مقامات آن را منتشر می سازند و در اختیار همه علاقمندان در سراسر دنیا قرار می دهند.

حدود چهار هزار سال از تاریخ یهود می گذرد که آن را به صورت بسیار فشرده در اختیار شما قرار می دهیم:

سرگذشت ملت یهود از قرن هفدهم تا ششم قبل از میلاد در تورات منعکس شده است که به موجب آن:در قرن هفدهم قبل از میلاد: ابراهیم و اسحق و یعقوب (پدران اولیه) که به خدای یگانه ایمان آورده بودند، در سرزمین اسرائیل مستقر شدند و در برهه ای از زمان به دنبال قحطی در سرزمین خود، برای یافتن آذوقه به مصر مهاجرت کردند.

در قرن سیزده قبل از میلاد: بنی اسرائیل به رهبری حضرت موسی از مصر خارج شدند و چهل سال در بیابان میگشتند و ده فرمان را در کوه سینا دریافت داشتند

قرون سیزده و دوازده قبل از میلاد: بنی اسرائیل پس از چهارصد سال اقامت در مصر، دوباره به سرزمین پدری بازگشتند و از نو در خاک اسرائیل مستقر شدند.

1020 سال قبل از میلاد: یهودیان شیوه پادشاهی را بعنوان نظام حاکم بر کشورشان برگزیدند و شائول به عنوان نخستین پادشاه یهود گزیده شد.

هزار سال قبل از میلاد: حضرت داود که به عنوان پادشاه جانشین شائول گردید، اورشلیم را بنا کرد و آن را پایتخت خود اعلام داشت. پس از درگذشت حضرت داود، حضرت سلیمان تاج پادشاهی بر سر نهاد و خانه خدا (بیت المقدس) را در اورشلیم بنا نهاد که یهودیان از سراسر مملکت هر سال سه بار در اعیاد مهم یهودی به زیارت آن میرفتند. از دو هزار سال پیش که یهودیان در دنیا پراکنده شدند، اورشلیم به عنوان نماد ملیت و قومیت و باور مذهبی آنان، همیشه کانون امید و آرزو بود.

930 قبل از میلاد: حکومت تجزیه گردید و سرزمین اسرائیل به دو حکومت با نامهای یهودا و ییسرائل (اسرائیل) تقسیم شد.

722 تا 720 قبل از میلاد: حکومت اسرائیل به دنبال حمله سپاهیان آشور منهدم شد و ده قبیله یهود که در آن بخش از سرزمین می زیستند به اسارت برده شدند و از آن هنگام نشانی از سرنوشت آنان به دست نیامده و ازاین رو به نام ده قبیله گم شده شهرت یافته اند.
در 586 قبل از میلاد: حکومت یهودا نیز اشغال شد و این بار سپاهیان بابلی بودند که این بخش از سرزمین اسرائیل را به تصرف درآوردند و ساکنان آن را به سرزمین بابل (ناحیه بین النهرین امروز) با اسارت بردند.
از سال 538 تا 515 قبل از میلاد: یهودیان که به دست کورش کبیر پادشاه دادگستر ایران از اسارت بابل رهائی یافته بودند، به دستور وی به سرزمین پدری بازگشتند و با کمک خاندان هخامنشی ایران خانه خدا (بیت المقدس) را دوباره بنا کردند..
در 332 قبل از میلاد: اسکندر مقدونی سرزمین اسرائیل را همانند بسیاری دیگر از نواحی خاورمیانه به اشغال درآورد و حکومت یونانی در آنجا برقرار کرد.

در سال 166 قبل از میلاد: یهودیان بیگانه ستیز به رهبری خانواده مکابی (حشمونائیم) علیه اشغالگران یونانی که نمی گذاشتند آنان آئینهای دینی و مذهبی خود را به جای آورند به پا خاستند و علیه توهینی که به خانه خدا (بیت المقدس) روا داشته و موجب ناپاکی در آن گردیده بودند به شورش دست زدند که شش سال ادامه داشت و بالاخره با پیروزی یهودیان بر ارتش اشغالگر یونانی پایان یافت.
در سال 142 قبل از میلاد: مکابی ها حکومت خود گردانی برپا ساختند و به مدت سیزده سال فرمانروائی کردند.

از سال 129 قبل از میلاد: خاندان مکابی شیوه حکومت سلطنتی برقرار ساختند.

در 63 قبل از میلاد: اورشلیم به وسیله یک ژنرال رومی به نام پمپئی اشغال شد و حکومت خودگردان یهود فروپاشید.

از سال 63 قبل از میلاد تا سال 313 بعد از میلاد : حکومت رومیان

از 63 تا 4 قبل از میلاد: هورودوس پادشاه یهود که دست نشانده رومی ها بود در سرزمین اسرائیل به قدرت رسید و به بازسازی بیت المقدس ویران شده یهودیان پرداخت.

در سالهای 20 تا 33 میلادی: حضرت عیسی مسیح در شهر ناصره (در شمال اسرائیل امروز) به موعظه و ترویج آئین خویش پرداخت و دین جدید را پایه ریزی کرد.

در سال 66 میلادی: یهودیان علیه اشغالگران رومی به پا خاستند و به آنان درگیر شدند.

در سال 70 میلادی: واکنش سپاهیان رم نسبت به این خیزش ناسیونالیستی یهود بسیار خشونت آمیز بود. آنان یهودیان را ظالمانه سرکوب کردند و بیت المقدس یهود (خانه خدا) را ویران ساختند.

در 73 میلادی: آخرین مقاومت یهودیان علیه سپاهیان رم در تپه متصادا در هم شکسته شد و یهودیانی که نمی خواستند به اسارت دشمن درآیند به طور جمعی دست به خودکشی زده و مرگ شرافت آمیز را بر زندگی خفت انگیز ترجیج دادند.

در سالهای میلادی: یک ناسیونالیست دلاور یهودی به نام برکوخبا علیه رومیان دوباره پرچم شورش بر افراشت و مدت سه سال با آنان جنگید، ولی به پیروزی دست نیافت.

در سال 210 میلادی: تدوین کتاب مذهبی- فلسفی میشنا به انجام رسید که یکی از مهمترین آثار مذهبی دین یهود محسوب می شود.........

در این سرزمین عملا تا جنگ شش روزه سال 1967 ملتی به نام «فلسطینی» وجود نداشت. حدود دو هزار سال پیش مردمانی به نام "پلشتیم" در سواحل غربی سرزمین اسرائیل می زیستند که گویا از جزایر اژه آمده بودند و پس از چند صد سال از صحنه گیتی ناپدید شدند، بدون آن که تمدنی و یا اثری از خود به جای گذارند. تنها پس از جنگ جهانی دوم بود که واژه «فلسطینی» معمول گردید و در قطعنامه سازمان ملل در مورد تقسیم سرزمین تاریخی اسرائیل (قطعنامه 1948) نیز نامی از فلسطینیها برده نشده و تنها به عنوان «اعراب» از آنها سخن گفته شده است.



  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۳:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٦/۱٧