در تاریخ طولانی یمن، که «پتولمی Ptolemy » جغرافیدان قرون قدیم، مردم آن را عرب های شاد و خوشبخت (به دلیل بارندگی و داشتن آب) خوانده است؛ 26 سپتامبر یادآور دو رویداد است: ساتراپی ایران شدن یمن در 26 سپتامبر سال 597 میلادی و جمهوری اعلام شدن آن (یمن شمالی، صنعا) در 26 سپتامبر سال 1962 (پس از کودتای ناصریست ها بر ضد محمد البدر، امام زیدیه آن). یمن از سال 570 میلادی که سپاه اعزامی ایران به فرماندهی اسپهبد وهرز (به دستور خسرو انوشیروان) حبشی ها را از آنجا بیرون رانده بود تحت الحمایه ایران بود و «سیف ذی یزن» با حمایت و اتکاء به نظامیان ایران بر آنجا حکومت می کرد. پس از درگذشت سیف، خسرو پرویز شاه وقت ایران از این قضیه استفاده کرد و 26 سپتامبر سال 597 میلادی یمن را یک ساتراپی (استان) ایران اعلام کرد و یمن تا سال 630 میلادی در این وضعیت باقی بود. در این سال و در جریان گسترش اسلام در جزیرة العرب، «باذان» فرماندار ایران در یمن (عربستان جنوبی) مسلمان شد و قیمومت ایران بر آن سرزمین پایان یافت و پس از آن، یمن تا قرنها به صورت ملوک الطوایفی اداره می شد. یمن در نیمه دوم قرن بیستم (کودتای ناصریست ها در شمال و رها شدن جنوب از استعمار انگلستان) به صورت دو جمهوری درآمد (صنعا و عدن) که از 22 ماه مه 1990 وحدت خود را به پایتختی صنعا بازیافت.   
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٥۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۱٢/۱٩